ರಾಜಕೀಯ ಜೀವನದ ದೀರ್ಘ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಹಾದಿಯನ್ನು ತನ್ನ ತತ್ವವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಅವರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಹೇಳಿಕೆಗಳು, ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಬದಲಾವಣೆಯ ಸುಳಿವು ನೀಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ. “ನಾನು ಯಾವುದೇ ಜಾತಿ-ಧರ್ಮ ಮಾಡಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳುವ ನಾಯಕನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ತನ್ನ ಜಾತಿ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುವ ಸ್ವರ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಟೀಕೆಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿವೆ. ಇದು ತತ್ವನಿಷ್ಠ ರಾಜಕಾರಣವೇ, ಅಥವಾ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭೀತಿಯಲ್ಲಿನ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಹಸನವೋ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ.
ಹಿಂದಿನ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ತಮ್ಮನ್ನು ವರ್ಗ, ಜಾತಿ ಮೀರಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಪರ ಹೋರಾಟಗಾರನೆಂದು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಬಸವಣ್ಣ, ಗಾಂಧೀಜಿ, ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ಸಮಸಮಾಜದ ಕನಸನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಹೇಳಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಜಾತಿ ಕಾರಣವೆಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಗಳಿಸುವ ಕೌಶಲ್ಯವೇ? ಅಥವಾ ಒಳಗೊಳಗೆ ಬೆಳೆದಿರುವ ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಆತಂಕದ ಪ್ರತಿಫಲವೇ?
ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಟೀಕೆ-ಪ್ರತಿಟೀಕೆಗಳು ಸಹಜ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿರೋಧವನ್ನೂ “ಷಡ್ಯಂತ್ರ” ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವುದು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೂ “ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧದ ದಾಳಿ” ಎಂದು ವಿವರಿಸುವುದು ಜನಮನದಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸಿ ನಾಯಕತ್ವ ಟೀಕೆಯನ್ನು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಎದುರಿಸುತ್ತದೆ; ಭಯಭೀತ ನಾಯಕತ್ವ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸುವುದು, ಸಮಾಜವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಭಜಿಸುವ ಅಪಾಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರಾಜಕೀಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಕೀಯ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಉದ್ವಿಗ್ನಗೊಳಿಸಬಹುದು.
ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ: ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಧ್ವಜ ಹಿಡಿದಿರುವ ನಾಯಕತ್ವ ಭಯದ ರಾಜಕೀಯದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿರುವುದೇ? ಹಿಂದಿನ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ತತ್ವದ ದೃಢತೆಗೆ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಂದಿನ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಅಧಿಕಾರ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ರಾಜ್ಯದ ಜನತೆ ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
